ناگهان‌های بی‌سببی
چشم به راهی هزاران ساله ی آدمی
- داد را و آسودگی را -
گنجشکی است سرگشته در برفی انبوه
نه در پی ِ دانه ای
برای پر کردن چینه دان کم حوصله اش؛
که جویای خوابی از سپیده دم حیات:
یله در باغی بی پایان
گاه پران در نگاه خورشیدبانوی پرمهر
گاه آسوده در زیر شاه بال شاهینی عظیم مهربان!
برچسب: نیمهی شعبان, شعر سپید,
نویسنده: غلام‌رضای صفّار